‘Ach ja, mijn pad is in ieder geval niet gewoontjes’
Niek van der Velden, 21-jarige freestyle snowboarder  

Freestyle snowboarder Niek van der Velden kent voorlopig een haat-liefdeverhouding met de Olympische Spelen. In 2018 maakte de Brabander alles mee, behalve de wedstrijd vanwege een val waarbij hij zijn arm brak. 2021 stond bol van blessures.  

Vier jaar geleden was Van der Velden het rookie van het olympisch team. Nu is hij met zijn 21 jaar nog steeds jong, maar toch ook al enigszins door de wol geverfd. “Ik weet door vier jaar geleden iets beter wat ik kan verwachten. Bijvoorbeeld alle aandacht die je krijgt van de buitenwereld. Dat is wel gunstig.” 

Hij merkt dat Nederland stappen zet op wintersportgebied. “Het is heel tof om te zien dat er een stuk meer sporters buiten het schaatsen om zijn die meededen om de olympische tickets. Dat komt ook door NOC*NSF, dat aandacht en budget geïnvesteerd heeft in de wintersporters die al goed bezig waren. Die kregen daardoor net dat extra zetje.” 

Dubbele salto

Van der Velden profiteert al langer van die steun en presteert ook al jaren indrukwekkend goed. Blessureleed is hem echter ook niet vreemd. Helaas was het in februari vorig jaar wederom raak. “Ik nam achteraf gezien een stom risico. Ik deed een salto van een heuveltje naast de schans. Die ging goed en toen wilde ik voor de dubbele salto gaan. Ik landde nog goed, maar draaide toen mijn enkel op een rare manier. Ik hoorde gelijk een ‘pop’, het geluid van een bandje dat afscheurt.” 

Een half jaar revalideerde hij. Een zware periode. “Als ik lang niet kan snowboarden, zit ik anders in mijn vel dan normaal gesproken. Dat doet wel iets met me. Snowboarden is hetgeen ik graag doe, daar word ik hartstikke gelukkig van. Ik was er na die blessure een tijdje helemaal klaar mee. Dat heb ik vaker gehad, als ik tussen de 4 en 8 weken van mijn revalidatie zat. Het voelt allemaal goed, maar de spiervezels zijn nog niet genoeg genezen. Daardoor mag je nog niks doen. En dat wat je doet, is iedere dag hetzelfde. Dag in dag uit naar de fysio en krachttraining op Papendal. Terwijl de andere snowboarders allemaal in het buitenland zitten.” 

Maar uiteindelijk kwam ook hij uit de donkere tunnel. “Je maakt op dat moment het beste van de situatie. Maar toen ik weer kon snowboarden, voelde ik me tien keer lekkerder dan tijdens die revalidatie. Je komt weer in een fijne flow en dat geeft een fantastisch gevoel.”

Weer die ‘pop’

Toen de eerste trainingsweken voor dit seizoen begonnen, ging het weer mis. “Ik was nota bene op een airbag aan het trainen, dat doe je juist om blessures te voorkomen. Ik kwam ongelukkig neer, verdraaide mijn knie en hoorde weer die ‘pop’. Even schoot door mijn hoofd: shit, daar gaan de Olympische Spelen. Maar gelukkig bleek het niet de kruisband, maar de binnenste en buitenste band. Die herstellen sneller.” 

Eind november was hij hersteld. Hij trok naar Steamboot, Amerika, om daar in december zijn eerste stappen te zetten in de kwalificatiecyclus voor de Olympische Spelen. De Olympische Spelen die nog geen drie maanden later zouden beginnen. “Ik had een hoop wedstrijden gemist die meetelden, maar wilde ook niet te veel pushen. Ik voelde me voor de trip naar Amerika nog niet helemaal goed, vertrouwde mijn knie nog niet volledig en dacht dan ook rustig aan te beginnen. Maar de training daar ging zo lekker, ik vond het ook echt een fijne schans.” 

Vals alarm

Eén moment dat verkeerd begon, gaf hem uiteindelijk weer vertrouwen in zijn lichaam. “Ik was nog niet helemaal voorbereid op de landing. Ik kwam op mijn voeten uit, viel en maakte een koprol. Mijn knie maakte een goede klap. Ik kon daar toen even amper op staan, daar schrok ik wel van.” Gelukkig: vals alarm. “Mijn fysio zei later dat dit soort incidenten erbij horen. Gelukkig ging het snel weer beter.” 

Wat heet, in de daaropvolgende wereldbeker werd hij vijfde. En zette hij een flinke stap naar de kwalificatie. “Het voelde hartstikke lekker.” Uiteindelijk greep hij dat ticket ook daadwerkelijk, met een heroïsche prestatie bij de World Cup in het Amerikaanse Mammoth Mountain: hij pakte zijn eerste podium ooit. “Ik bewandel inderdaad een bijzonder pad. Ach ja, het is tenminste niet mainstream. Anders is het ook maar zo gewoontjes”, kan hij nu lachend zeggen.  

Keurslijf

In Peking hoopt hij op een finaleplaats. “Dat is mijn eerste focus. Ik ga vol gas, gooi alles eruit. Of er dan een medaille in zit? Ik hoop het wel.” De Olympische Spelen is niet voor alle snowboarders van het type Van der Velden een droom. Het voelt soms als een keurslijf. Maar tegelijkertijd weet ook hij: het is het grootste sportevenement ter wereld. “Voor zo’n groot publiek laten zien wat je kan en wie je bent, dat is hartstikke gaaf. Dat er nu veel regels zijn, vind ik niet heel erg. Ik ga daarheen om te snowboarden.” 

TeamNL- Niek van der Velden 

Tekst: Tim van Boxtel | SNOW

Beeld:  Hidde Hageman | SNOW & LAAXOPEN_22