Een Brabander met Rotterdamse roots maakt furore in de Oostenrijkse sneeuw. Tjitte Stolk (28) haalde de afgelopen jaren de hoogste diploma’s voor een snowboardleraar én -gids. Ondertussen specialiseert hij zich in het splitboarden, klimmen én fotograferen. Een druk baasje, met één grote passie: de natuur.

24 man. Zo veel worden er elke twee jaar toegelaten tot de Staatlichopleiding om snowboardleraar van het hoogste niveau te worden in Oostenrijk. Het is een verantwoordelijke baan. Je mag met dat diploma op zak namelijk de snowboardleraren van de toekomst opleiden. De meesten voltooien vervolgens ook de opleiding tot Ski/Snowboardführer. Daarmee mag je buiten de piste gidsen én kun je een eigen snowboard- of skischool beginnen. 

25 tot 30 Nederlanders hebben die twee diploma’s op zak, schat Tjitte Stolk. Hij behoort tot die groep. “Het was geen makkelijke opleiding. Voor de toelatingstest alleen al moest je flink wat laten zien.”  

Tjitte is geboren voor de rust van de natuur. Hij groeide op in Den Bosch. De bergen trokken hem als kind al. Hij is dan ook op zijn plek in Oostenrijk. “Ik loop de achterdeur uit en sta in het bos of tussen de bergen. Dat is voor mij het ultieme vrije gevoel, daar word ik gelukkig van. Je vergeet alles in je hoofd, bent alleen bezig met het beklimmen van die wand of glijden door de sneeuw. En niet met dat belastingpapiertje wat thuis nog ligt te wachten.’’ 

Hij komt nog weleens in Nederland, om familie en vrienden op te zoeken. “Ik was daar laatst twee weken. Dat is meer dan genoeg. Als ik dan op de snelweg rijd, vind ik het al snel te druk. Dan krijg ik een lichtelijk gehaast gevoel. Overal waar je kijkt zijn mensen.” 

Van huis uit

De Brabander kreeg de liefde voor de bergen van huis uit mee. “We gingen ieder jaar op wintersport. En ieder jaar naar een ander gebied. Mijn ouders wilden zo’n beetje alle bergen in Frankrijk, Zwitserland en Oostenrijk wel een keer zien. Ik stond voor het eerst op ski’s toen ik 1 jaar was.’’ 

Hij haalde vele jaren later netjes zijn havodiploma op de middelbare school. Maar wat moest hij toen? Een studie trok hem niet zo, Tjitte was niet gemaakt voor de schoolbanken. “Ik ben een seizoen als snowboardleraar naar Ischgl gegaan. Dat beviel zo goed, dat ik ben gebleven.” 

Definitief verhuisd

Hij koos voor Oostenrijk als thuis, vanwege de centrale ligging. “Daarnaast is Duits sneller te leren dan Frans en is het organisatorisch en qua papierwerk makkelijker om hier les te geven.” Hij begon met lesgeven op de skilatten en snowboard. “Later ben ik ook funparken gaan onderhouden. Dat deed ik in de ochtenden, overdag gaf ik les en in de avond ging ik weer shapen. Aan het einde van het seizoen ging ik meestal terug naar Nederland, omdat ik te lui was om een baantje te vinden. Ik keek dan wel steeds weer extreem uit naar de winter.’’ 

Hij werd dat heen en weer reizen zat. Na zijn vierde seizoen bleef hij in Oostenrijk. Hij kreeg buiten de winter een baan in de marketing van een groot outdoorpark. Weer een paar jaar later ging hij in Innsbruck wonen. Inmiddels behoort hij dus tot de top van de snowboardleraren en leidt hij zijn toekomstige collega’s op. “Voor de Snowsports Academy en het Österreichischer Skiverband, de ÖSV. Ik vind die afwisseling heel fijn. Daarnaast fotografeer ik veel en ben ik als gids op pad.” 

Naar Iran

Ondertussen maakt hij ruimte voor het avontuur. “Drie jaar geleden belde een vriend uit Italië. Hij ging naar Iran en zocht nog iemand die hem kon helpen als een soort freestylecoach. Ik had tijd en dacht: waarom niet? Ik heb snel mijn paspoort in orde gemaakt en toen zijn we vertrokken naar een skigebied op 2 uur rijden van Teheran.’’ Dizin heet dat, boven de Iraanse hoofdstad. “Het was een heel gekke beleving om daar midden in de nacht aan te komen. Je spreekt de taal niet en we werden opgehaald door iemand die we niet kenden.’’ De volgende ochtend wreef hij de slaap uit zijn ogen, sloeg zijn gordijnen open en werd overvallen door een prachtig uitzicht. “Het was een gigantisch groot gebied met gigantische bergen. Het hotel lag op bijna 3.000 meter hoogte.’’ 

Samen met zijn Italiaanse makker trok hij naar buiten. “We hebben het park bezocht, dat was best minimalistisch. We zijn vervolgens een dagje zelf gaan snowboarden. Je ziet dat alles wat ouder is. Ze gebruiken liftjes die halverwege vorige eeuw in Europa al zijn afgeschreven. Die hebben een likje verf gekregen. Alles bleek wel heel veilig. De drie pistes van Dizin lagen er ook top bij.’’ Het was een geheel nieuwe ervaring, op dag één al. “Je bent in een compleet andere wereld. Après-ski bestaat daar niet, ze hebben één snackbar op de berg en dat is het dan wel. Mensen komen puur voor de sport.’’ 

Blonde Nederlander

Na een paar dagen begon hij met zijn werk: het opleiden van dertig jonge mensen die snowboardcoach wilden worden. “Zij zouden de kinderen van Iran gaan coachen in het snowboarden. Ze waren ontzettend gemotiveerd, wilden alles weten en leren. Ik moest af en toe echt zeggen: ‘Nu is het genoeg geweest, ik zie dat je moe bent.’’’ Tjitte genoot van de Iraniërs. “Het is zo’n open cultuur. Ik heb me nog nooit ergens zo welkom gevoeld als daar, hoewel je wel raar aan wordt gekeken als enige blonde Nederlander.’’ 

Hij sloot zijn tijd in Iran af met een tour op zijn splitboard, die hij mooi kon gebruiken voor zijn opleiding tot splitboardleraar. Tjitte denkt dat het niet de laatste keer is dat hij in Iran is geweest. “Wintersporten zijn daar volop in ontwikkeling, maar dat heeft tijd nodig.” 

Splitboarden

De Nederlander geniet met volle teugen van zijn Oostenrijkse leven. Zijn jongste passie is het splitboarden, een snowboard die op is te delen in een soort touring skilatten. “Je bent daarmee veel vrijer. Je kunt je buiten de piste bewegen. Ik loop af en toe zes uur naar boven om één afdaling te doen. Als die dan goed gaat, ben je écht blij.” 

Hij wil zich de komende jaren meer gaan focussen op het gidsen van splitboarders. Een gids is voor splitboarders geen overbodige luxe. “Je moet rekening houden met lawinegevaar. Je moet daar continu mee bezig zijn en ook weten hoe je eerste hulp verricht. Maar voor iedereen met die kennis en kunde is dit echt een mooie vorm om in de ongerepte natuur bezig te zijn.’’ 

 

Daarnaast is hij druk bezig met klimmen, zowel in de natuur als industrieel. Ja, Tjitte heeft het leven goed voor elkaar. “Snowboard, splitboard, ski’s, klimmen: het is allemaal mooi. Hoe mijn toekomst er exact uitziet, weet ik niet. Maar die ligt in ieder geval tussen de bergen.’’  

Tjitte wordt ondersteund door: Snowcountry.eu, Jones Snowboards, Delayon Eyewear, PYUA, ABS Airbags. 

Tekst: SNOW | Tim van Boxtel,

Beeld: Tjitte Stolk & SNOW | Hidde Hageman